Krótka historia
Historia tej rodziny zakonnej Braci i Sióstr Franciszkanów Niepokalanej jest historią małego ziarenka, które wzrasta i rozwija się w złocisty kłos na rozległym polu Bożego żniwa. Rodzina zakonna Franciszkanów Niepokalanej ma swój początek we Włoszech z inicjatywy dwóch kapłanów zakonnych: ojca Stefana Marie Manelli i ojca Gabriela Marie Pellettieri. 
Do podjęcia tej próby zostali oni sprowokowani przez Dekret soborowy Perfecta Charitatis wzywający wszystkich konsekrowanych do konkretnego: «Powrotu do źródeł» (PC 2), by odnowili się dzisiaj przez: «Doskonalsze zachowywanie reguły i konstytucji» (PC 4).
Dwóch braci przygotowało zasady życia nazwane „Zarysem Maryjnego życia franciszkańskiego” (Traccia mariana di vita francescana) i uzyskało pozwolenie na rozpoczęcie nowej próby życia franciszkańskiego bardziej zbliżonego do źródeł i dlatego bardziej Maryjnego, bliższego wspólnocie Najświętszej Marii Panny Anielskiej, kolebki franciszkanizmu.
Na swój pierwszy dom wybrali niewielki klasztor-sanktuarium poświęcone Matce Bożej Dobrej Rady w górach, w surowym i odosobnionym miejscu we Frigento (AV), jednej z wielu słabo rozwiniętych miejscowości na południu Włoch.
Drugiego sierpnia 1970 roku, w Święto Matki Bożej Anielskiej, „Porcjunkuli” św. Franciszka, dwaj bracia osiedli w biednym i skromnym klasztorze we Frigento przy sanktuarium całkowicie zrujnowanym przez trzęsienie ziemi w 1962 roku.
Ojciec Stefan M. Manelli i o. Gabriel M. Pellettieri, widząc stan budynków, nie tylko nie upadli na duchu, ale bardzo się ucieszyli, bo znaleźli to, czego szukali: miejsce prawdziwie franciszkańskie, odpowiednie do rozpoczęcia życia według twardych i surowych zasad. Od samego początku, narzucając sobie bardzo wymagający rozkład godzin, starali się formować swe życie zakonne na przykładzie pierwotnych wspólnot franciszkańskich oraz tych bardziej współczesnych, założonych przez św. Maksymiliana Marię Kolbego w Polsce i Japonii.
Życie w modlitwie, w ubóstwie, w pokucie i dzieła apostolskie Franciszkanów Niepokalanej czerpią swoją przewodnią inspirację duchową z życia i pouczeń św. Franciszka z Asyżu i św. Maksymiliana M. Kolbego, w ciągłym podporządkowaniu Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła i wskazówkom Papieża, następcy Chrystusa.